FANDOM



We własną głębię • Wiersz • Marcin Tarnowski
We własną głębię
Wiersz
Marcin Tarnowski

Był aniołem lecz mu zdarto aureolę i skrzydła,
I był przez jakiś czas czymś na kształt biednego straszydła,
Aż mu z czoła przez wściekłość wykwitły mocy rogi,
Aż mu od tańca na palcach w kopyta przeszły nogi,
Aż mu spryt opatrzył rany mrocznym jadu ogonem,
I z przestrachu nazwano go potworą i demonem!
I miał się mścić, i świat podpalić za te wszystkie ciosy
Co bodły raz skrycie w plecy, raz jawnie w torsy,
Lecz zmierzył rany wiecznością i w swą odszedł stronę:
Mroku, mrozu i wrzenia siebie samego głębinę.



Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.