FANDOM



Pieśń wiosenna Smutna piosenka • Wiersz ze zbioru Książka wierszy • Federico García Lorca • przeł. Azahar Elegia dla Juany La Loca
Pieśń wiosenna Smutna piosenka
Wiersz ze zbioru Książka wierszy
Federico García Lorcaprzeł. Azahar
Elegia dla Juany La Loca

Smutna piosenka

(tytuł oryginału - hiszp. "Canción menor")


(Grudzień 1918, Granada)


Na skrzydła słowika
krople rosy spadły,
jaśniejąc księżycem,
marzeniem dojrzałe.

Pocałunki wody
ma sadzawki marmur,
sen skromniutkich gwiazdek.

I mówią mi "żegnaj"
dziewczęta w ogrodach,
gdy idę. I dzwony
też "żegnaj" mówią do mnie.
Całują się drzewa
kiedy zmierzch zapada.
Ja przed siebie idę,
w zwątpieniu, żałośnie,
z Don Kichota smutkiem
i Cyrana;
zbawca,
niemożliwych nieskończoności,
w rytmie zegara.
I widzę, że schną irysy
głos mój usłyszawszy,
głos splamiony światłem
krwawym, mojej pieśni,
gdy w pajaca szacie
idę, zakurzonej.
Miłość, cudna, piękna,
w pajęczynie skryta.
Słońce, niczym pająk,
chowa mnie w swych łapkach.
Już nie znajdę szczęścia:
bo jestem Amorem,
co ma kołczan z serca
i strzały ze szlochów.

Wszystko oddam innym
mękę mą opłaczę -
- opuszczone dziecko
w zaginionej baśni.





Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.