FANDOM



Poświęcenie • Wiersz • Marcin Tarnowski
Poświęcenie
Wiersz
Marcin Tarnowski

I. Poświecenie (zgodność)

Częste jest, że rzecz na której nam zależy
Przede wszystkim w cudzym interesie leży
Poświęcenie wówczas na cudzą rzecz słuszne,
Wzbranianie się bezrozumne – bezduszne.
A gdy beneficjent pojmie sens ofiary, –
Przyjemność dla duszy bez miary.
Jeśli nie, dużo będzie w sercu goryczy, –
Słodycz zamiaru ją łamie, cel zakrzyczy!


II. Poświecenie (sprzeczność)

                               – Praktykować trzeba,
Bo z portfelami nie przyjmują do nieba,
Zresztą, czy na którymkolwiek zaświecie;
Więc mienie mus zostawić na tym świecie.

Także leniwego brzucha szerokości
Ani są dobre na stawy ani na kości;
W ogóle ciało i umysł lepiej działa,
Gdy im się zbytnio lenić nie pozwala.

          – Praktykować szkoda
Wysiłek i pieniądz nie woda,
Nadmiarem ich rzadko kto służyć może;
A na rezultat się po kieszeniach czasem otwierają noże.

Bo niektórzy poświęcenie mają za objaw głupoty,
W którym nie ma nic ze cnoty;
A skłonnych doń mają za bydło które trzeba „doić i strzyc”
Takim pro suo et publico bono nic!



Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.