FANDOM



O ślepym poecie • Wiersz • Victor Hugo • przeł. Marcin Tarnowski
O ślepym poecie
Wiersz
Victor Hugoprzeł. Marcin Tarnowski
[Tłumaczenie wiersza Victora Hugo pt. „À un poëte aveugle” z tomiku: „Les contemplations”, „Livre Premier: Aurore”, wiersz XX, 1856, ale sam wiersz z maja r. 1842.]

Dziękuję, poeto! – na skraju leża domostwa mego,
Jak boski gość, przybywasz i odsłaniasz;
A złota aureola promieniuje z wiersza twego
Jak okręgiem gwiazd w koło me imię oświecasz.

Śpiewaj! Milton śpiewał; śpiewaj! Homer śpiewał.
Poeta czuciem przebija smętną mgłę;
Ślepiec w cieniu świat jasności widział.
Kiedy oko ciała gaśnie, oko ducha zapala się.

Paryż, maj 1842.

À un poëte aveugle

Merci, poëte ! – au seuil de mes lares pieux,
Comme un hôte divin, tu viens et te dévoiles ;
Et l’auréole d’or de tes vers radieux
Brille autour de mon nom comme un cercle d’étoiles.

Chante ! Milton chantait ; chante ! Homère a chanté.
Le poëte des sens perce la triste brume ;
L’aveugle voit dans l’ombre un monde de clarté.
Quand l’œil du corps s’éteint, l’œil de l’esprit s’allume.

Paris, mai 1842.


Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.