FANDOM



Niepowrotne • Wiersz ze zbioru Kwiaty zła • Charles Baudelaire • przeł. Zofia Trzeszczkowska
Niepowrotne
Wiersz ze zbioru Kwiaty zła
Charles Baudelaireprzeł. Zofia Trzeszczkowska


Możnaż zdławić sumienie, któregośmy łupem,
             Co żyje, w kleszcze pochwyca?
Które karmi się nami jako robak trupem
             Jako dąb żre gąsienica?
Możnaż zdławić sumienie, któregośmy łupem?
 
W jakich filtrów potopie, — czy win, czy owsianek
             Zginie wróg stary, straszliwy,
Niszczyciel i żarłoczny na kształt kurtyzanek,
             A jako mrówka cierpliwy?
Czy go winem zalejem? czy cieczą owsianek?
 
Mów, piękna czarodziejko, jeśli wiesz co o tem,
             Mów myśli bólem przybity,
Podobnej ginącemu pod trupów pokotem
             Lub pod rumaków kopyty[1],
Mów, piękna czarodziejko, jeśli wiesz co o tem?
 
Biedakowi, którego wietrzy wilk zgłodzony,
             A kruk już śledzi oczyma,
Czy ma stracić nadzieję ten żołnierz zgnieciony
             Że grób i krzyżyk otrzyma?
Ten biedak, na którego czyha wilk zgłodzony?
 
Możnaż wywołać światło z chmurnych niebios szczytów?
             Rozedrzeć oponę mroku
Czarniejszego niż smoła, bez zmierzchów, bez świtów,
             Bez gwiazd, bez błysków w obłoku?
Możnaż wywołać światło z chmurnych niebios szczytów?
 
Nadzieja, co błyszczała w zajazdu świetlicy,
             Zdmuchnięta — zgasła na zawsze!
Bez księżyca, bez światła, złych dróg męczennicy
             Znajdąż schronienie łaskawsze?
Ach, bies wszystko pogasił w zajazdu świetlicy!
 
Mów, czarodziejko, kochasz wyklęte istoty?
             Znasz potępionych bezzwrotnie?
Znasz zgryzotę, co za cel na zatrute groty
             Pierś naszą bierze okrutnie?
Mów, czarodziejko, kochasz wyklęte istoty?
 
Okropne bo poczucie — niezgładzalność winy —
             Wątły gmach ducha podcina,
Niby rzesza termitów, co od podwaliny
             Często swój atak zaczyna.
Przeklętym zębem żre nas niegłazalność winy!
 
2.
Nieraz w teatrze gminnym widywałem w sali,
             Gdy zabrzmią orkiestry dźwięki,
Schodzi wieszczka i w piekeł podniebiach zapali
             Brzaski cudownej jutrzenki;
Nieraz w gminnych teatrach widywałem w sali.
 
Jak postać cała z blasków, ze złota i gazy
             W proch strąca piekieł potwory;
Lecz pierś ma, w którą błogie nie schodzą ekstazy,
             To teatr, co do tej pory
Próżno szukał zjawiska o skrzydełkach z gazy!


Przypis

  1. pod (...) kopyty — dziś popr. forma N. lm: kopytami.


Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.