Ogród Petenery
Advertisement

Kołysanka • Wiersz • Anatole Le Braz • przeł. Bronisława Ostrowska
Kołysanka
Wiersz
Anatole Le Brazprzeł. Bronisława Ostrowska


Helleu - Berceuse.JPG

Uśnij, dziecię, uśnij! Niech cię sen rozmarzy!
Przyjmij Bóg w opiekę dzielnych marynarzy!
 
Śpiewaj, śpiewaj, stara, twoją pieśń bez końca:
Morze się podnosi przy blasku miesiąca.
 
Gdy na okręt pójdziesz, tedy wicher morza
Będzie cię kołysał śród wodnego łoża.
 
Śpiewaj, śpiewaj, stara, twoją pieśń bez końca:
Morze się podnosi przy blasku miesiąca.
 
W duszy twej już śpiewa fala bez rubieży,
Spiciu swój synom słodki, gorzki dla macierzy.
 
Śpiewaj, śpiewaj, stara, twoją pieśń bez końcu:
Morze się podnosi przy blasku miesiąca.
 
Nie naleźli w fiordach twego ojca ciała!
Tyś się rodził wówczas: jam nie zapłakała.

Śpiewaj, śpiewaj, stara, twoją pieśń bez końca:
Morze się podnosi przy blasku miesiąca.
 
Wicher nad fiordami zbiera groźne łupy,
Kołysankę śpiewa i kolebie trupy.
 
Śpiewaj, śpiewaj, stara, twoją pieśń bez końca:
Morze się podnosi przy blasku miesiąca.
 
Uśnij, dziecię, uśnij! niech cię sen rozmarzy!
Przyjmij Bóg w swą pieczę dzielnych marynarzy!
 
Śpiewaj, śpiewaj, stara, twoją pieśń bez końca:
Morze się podnosi o blasku miesiąca.
 
Bowiem my was rodzim tej gorzkiej głębinie:
Kto bretonem zrodzon, ten żeglarzem zginie.



Advertisement