FANDOM



I nudno, i smutno • Wiersz • Michaił Lermontow • przeł. Bronisław Szwarce
I nudno, i smutno
Wiersz
Michaił Lermontowprzeł. Bronisław Szwarce
Oryginał wiersza powstał w styczniu roku 1840.


I nudno i smutno, i ręki nie podać nikomu
   Gdy duszę pokrwawi bicz świata...
Pragnienia? lecz po co ta wieczna, daremna oskoma?
   A lata mijają - najlepsze me lata!

Pokochać? - a kogo? - na chwilę pokochać nie warto,
   Na wieki pokochać nie można.
Zapatrzeć się w siebie? - tam cała już przeszłość zatarta:
   A uciech, mąk garstka tak mała, tak zdradna!

Namiętność? - czy prędzej czy później, tej słodkiej choroby
   Rozsądek wnet przerwie pęd krótki; -
A życie, gdy zimno spozierasz na życie tej doby -
   To żart, a tak pusty, a taki głupiutki...




Zobacz też: I smutno i nudno — wiersz Michaiła Lermontowa w przekładzie Electrona PL

Zobacz też ten tekst w innych językach:

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.