FANDOM



Furia i wieczność • Wiersz • Marcin Tarnowski
Furia i wieczność
Wiersz
Marcin Tarnowski

Pszczół brzęk i łąk kwiecie
Wdzięk świata w lecie
I pamięć błękitu
W promieniach świtu…
Lecz mimo fal plusku
Ja pływam w smutku, –
W furii szkarłacie
O! takiej nie znacie
Tej potop zalewa
Me myśli i śpiewa
Pieśń zemsty – tak słodką –
Mą brzytwą – czy łodką…
Lecz wciąż cienioskrzydły
Choćby całkiem zbrzydły
Matki głupich świata,
Twoje skrzydło lata,
Nawet nad łbem kata, –
Doczesne rozpędza,
Bo jest inna przędza
I wątek jest inny –
Wieczny i niewinny!



Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.