FANDOM



Don Juan w Piekle • Wiersz ze zbioru Kwiaty zła • Charles Baudelaire • przeł. Antoni Lange
Don Juan w Piekle
Wiersz ze zbioru Kwiaty zła
Charles Baudelaireprzeł. Antoni Lange


Kiedy Don Juan zstąpił ku brzegom pustkowi
Kocytu[1] — i obola spłacił Charonowi,
Jakiś żebrak z źrenicą dumną i wyniosłą
Ramieniem swoim chciwym chwycił każde wiosło.

Pokazując otwarte suknie, nagie łona,
Pod czarnym się błękitem wiły niewiast grona
I, niby stado owiec, danych na ofiarę,
Długim jękiem swe krzywdy wspominały stare.

Sganarella[2] ze śmiechem żądał swej zapłaty,
A wszystkim, co błądzili przez te śmierci światy,
Don Luiz[3] pokazywał drżeniem swojej dłoni
Syna, który urągał jego siwej skroni.

Elwira[4] — wiotka, czysta, piękna w swej żałobie,
Małżonka i kochanka wraz — w jednej osobie,
Zdała się go o uśmiech prosić ostateczny,
Gdzie promieniał wdzięk pierwszej jej przysięgi wiecznej.

Wyprostowany — zbrojny — jakiś mąż z kamienia[5]
Przecinał podziemnego ciemną głąb strumienia:
Lecz bohater — na szabli oparty zuchwale,
Nie widział nic — spokojnie patrząc w czarne fale.


Przypisy

  1. Kocyt (mit. gr.) — jedna z rzek państwa podziemnego, Hadesu.
  2. Sganarel — sługa Don Juana w sztuce Moliére’a Don Juan, czyli Kamienny gość, na podstawie której powstało libretto do słynnej opery Mozarta Don Juan (sługa tytułowego bohatera nosi tu imię Leporello).
  3. Don Luiz — ojciec Don Juana.
  4. Elwira — żona Don Juana, którą najpierw porwał z klasztoru, aby poślubić, a następnie porzucił dla innych kobiet.
  5. mąż z kamienia — postać wspomniana w podtytule sztuki Moliére’a; jest to nagrobny posąg Komandora, zabitego przez Don Juana ojca jednej z jego kochanek, Donny Anny; posąg, wezwany dla żartu przez Don Juana na ucztę, przybywa na nią i jest symbolem ścigającej uwodziciela sprawiedliwej kary z zaświatów.





Zobacz też ten tekst w innych językach:

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.