FANDOM



Cienie • Wiersz • Jarlaxle
Cienie
Wiersz
Jarlaxle


Gwiazdy gasną, milkną słowa,
Wnet zapada ciemność zła,
Tam gdzie światło cienie gna,
Świat nasz zmienia się od nowa.

Domem ich jest mrok cienisty,
W nocy ciemnej gęstniejący,
Cień z rozpaczą zawodzący,
Pomiot mroku, oddech krwisty.

Gdy zapada w mroku życie,
Zły los prześladuje śpiących,
Z jęków trupów konających,
Noc roznosi dzikie wycie.

Jakby ktoś zabłądzić zdołał,
W mroczne kąty się zaplątać,
Niechaj wie, że cień oplątać...
Jego może, choćby wołał.

Gdy go schwyci w macki srogie,
Życie pocznie zeń wysączać,
Ludzi w armie złe przyłączać,
Niszcząc śmierci widmo błogie.

Ten kto cieniem złym się stanie,
Nigdy już nie zaśnie w grobie,
Ale w mroku swej osobie,
Pocznie ludzi wysysanie...

Dusze trawią, pragną, jedzą,
Strzeż się ich w największym mroku,
W krzykach, wrzaskach słów potoku,
Zawodzące cienie siedzą...





Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.