FANDOM



Amalia
(Räuber III, 1.)
 • Wiersz • Friedrich Schiller • przeł. Józef Dionizy Minasowicz
Amalia
(Räuber III, 1.)

Wiersz
Friedrich Schillerprzeł. Józef Dionizy Minasowicz
Uwagi tłumacza: Miarami pierwotwora. (1842. )


Wdzięk aniołów roskosznej Walhali —
taki wdzięk On przed wszystkimi miał;
w oczach — niebo, jakby w lustrze fali
złoty odbłysk słońc majowych wrzał.
 
Gdy całował — ha! to było rajem!
Jak płomienie dwa chwytają się,
jak się tony dwu harf topią wzajem,
że harmońja z nich niebieska tchnie —

tak duch ducha pragnął, imał, chłonął,
usta drżały, ogień tryskał z lic,
dusza siąkła w duszę — i glob z niebem wionął,
i my tylko! prócz nas dwojga — nic!...
 
Nie ma Go!.. Daremnie, ach! daremnie
wzdycham tęskna za nim w moich snach.
Nie ma Go, i urok życia we mnie
zajękł cały w zmarnowanem Ach!




Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.