FANDOM



Agrypina • Wiersz • Kazimiera Zawistowska
Agrypina
Wiersz
Kazimiera Zawistowska


Pieszczotą numidyjskiej gięła tygrysicy
Do stóp swoich ich głowy — bo szli żądzą pijani,
W objęcia tej monarszej, tej okrutnej pani,
I Romy patrycjusze i wasale dzicy.

Wschód i Zachód objęła w swej krwawej łożnicy
Pragnąc zabić rozkoszą te sny, co jej w dani
Wlokły Furie — Hadesu wydarte otchłani
Trupie lica, bezsennej szydzące źrenicy.

Krwi ją dławią wyziewy... dławi ją tęsknota
W murach Romy, za jasnej Kampanii brzegami...
Więc tam, w Baji zatoce, z purpury i złota

Czeka statek, jak mewa z lotnymi skrzydłami...
Czeka statek w mirtowe ukryty zarośle
I Charon, na swym długim czeka wsparty wiośle.



Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.