FANDOM



Śpiewanka VII (Wianki moje, wianki...) • Wiersz • Bronisława Ostrowska
Śpiewanka VII (Wianki moje, wianki...)
Wiersz
Bronisława Ostrowska


Wianki moje, wianki - perłami sadzone!
Trza by mi was płakać - jak matki rodzonej,
Trza by po was krzyżem leżeć mi w kościele,
Zażegnywać trza by wasze bujne ziele -
Wianki moje!
Pletłam ja was nocką nad wodą stojąca,
Łabędź tam przepływał bielszy od miesiąca.
Łabędziu, łabędziu, czarowniku biały!
Wianki mi trójzielne w wodę pospadały -
Wianki moje!
Na głąb skrzydła rozpuść ni to srebrne sieci,
Wyłów wianek złoty, co za wodą leci...
Oj, gońże, łabędziu, tę bieżącą wodę!
Oj, gońże, łabędziu, moje lata młode -
Wianki moje!
Nie dogonić wianka, co za wodą płynie,
Nie pocieszyć serca, co z miłości ginie!
Kwitłam ci jak róża, więdnę jak lilija...
Wyjdę na poletko, wicher mną powija -
Wianki moje!




Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.