FANDOM



Pompadour • Wiersz • Kazimiera Zawistowska
Pompadour
Wiersz
Kazimiera Zawistowska

François Boucher 019 (Madame de Pompadour)

Motylom barwy zabrały tęczowe,
Kwiatom woń wzięły, gołębicom loty,
Więc z gracją bogiń splatały gawoty,
Dla Króla-Słońce — róże jednodniowe.

Król-Słońce pragnął jakieś tchy ogniowe,
Wziąć z ustek Markiz — w purpurowe sploty,
Jak gromowładny, ciskał piorun złoty.
Król-Słońce gusta miewał Jowiszowe.

Ziewał na łożu... dziś moc pożądania
Krwią mu czerwoną w każdym bije tętnie.
Więc za ten uścisk, co go splótł namiętnie,

I dreszcz nieznanej rozkoszy odsłania —
Król-Słońce, wzniesion na ekstazy szczyty,
Francję pod stopy cisnął faworyty.




Zobacz w Wikipedii hasło Madame Pompadour



Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.