FANDOM



Po wojnie • Wiersz • Ludwik Brzozowski
Po wojnie
Wiersz
Ludwik Brzozowski
Redaktor Bronisław Zaleski (1819 lub 1820 - 1880) w biogramie Ludwika Brzozowskiego, pisze: Rozmaite doznane zawody i nieszczęśliwa nareszcie miłość, wrażliwa naturę przywiodły do rozpaczy; dnia 10 grudnia 1873 roku, trucizną życie sobie odebrał, w mieszkaniu swojem przy ulicy Cousteu w Paryżu. Przy łóżku zmarłego znaleziono następujący wiersz jego p. t. „Po wojnie”, który maluje usposobienie w jakiem śmierć sobie zadał:


        Weselne wrzawy z jękiem bitw przebrzmiały,
Niby z kos brzękiem łąk wiosenny śpiew;
Zgasły od westchnień płomienne zapały,
Jęk wzleciał w niebo — w ziemię wsiąkła krew.

         I cicho teraz — nie tętnią dąbrowy,
Kule nie radlą stratowanych pól,
Hymny zamarły, zabrzękły okowy,
Wstyd schylił czoła — piersi zorał ból.

         I smutno teraz na znękanych twarzach,
Rozpacz się mieni, drży wybladły strach:
Po polach brodzim, niby po cmentarzach,
Nie we krwi wroga — ale w własnych łzach.

(ok. 10 grudnia 1873, Paryż)



Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.